Η Νέα Ιερουσαλήμ

Η Νέα Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα της νέας γης. Στα εβραϊκά Ιερουσαλήμ σημαίνει ‘’πόλη ειρήνης’’. Η επίγεια Ιερουσαλήμ σπάνια ήταν αντάξια του ονόματός της, αλλά το όνομαΝέα Ιερουσαλήμ με ακρίβεια θα αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

΄Ενας Ενωτικός Κρίκος. Κατά κάποια έννοια αυτή η πόλη ενώνει τον ουρανό με τη νέα γη. Κατά πρώτον, ο όρος ουρανός σημαίνει ‘’ουράνιος θόλος’’. Η Γραφή τον χρησιμοποιεί για να αναφερθεί:

1. Στον ατμοσφαιρικό ουρανό. (Γέν. α΄20),

2. Στον έναστρο ουρανό. (Γέν. α΄14-17).

3. Στον τρίτο ουρανό, όπου βρίσκεται ο Παράδεισος. (Β΄Κορ. ιβ΄2-4).

Από αυτή τη σύνδεση του ουρανού με τον Παράδεισο, έγινε συνώνυμο του Παραδείσου ο θρόνος και η διαμονή του Θεού. Για το λόγο αυτό, κατ’επέκταση, η Γραφή ονομάζει «βασιλεία των ουρανών» τη βασιλεία του Θεού και διακυβέρνηση, καθώς και τους ανθρώπους οι οποίοι πρόθυμα δέχθηκαν την εξουσία Του.

Ο Θεός ανταποκρίνεται πέρα από κάθε προσμονή στην αίτηση της Κυριακής Προσευχής, «ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης» όταν επανεγκαθιστά τη Νέα Ιερουσαλήμ στον Πλανήτη Γη. (Αποκ. κα΄1,2). ΄Οχι μόνο ανανεώνει τη γη, αλλά και την ανυψώνει. Υπερβαίνοντας την κατάστασή της πριν από την πτώση, την καθιστά πρωτεύουσα του σύμπαντος.

Η Φυσική Περιγραφή. Ο Ιωάννης χρησιμοποιεί ρομαντι­κές εκφράσεις για να αποδώσει την ομορφιά της Νέας Ιερουσαλήμ: Η πόλη είναι «ως νύμφη κεκοσμημένη διά τον άνδρα αυτής». (Αποκ. κα΄2). Η περιγραφή των φυσικών χαρακτηριστικών της πόλης μας δίνουν μια εικόνα της πραγ­ματικότητάς της.

1. Το φως της. Το πρώτο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που ο Ιωάννης επισήμανε καθώς έβλεπε, ήταν η λαμπρότητα της νύμφης του Αρνίου. (Αποκ. κα΄9,11). Η δόξα του Θεού φωτίζει την πόλη, κάνοντας το φως του ηλίου και της σελήνης περιττό. (Αποκ. κα΄23,24). Δε θα αμαυρώσουν τη Νέα Ιερουσαλήμ σκοτεινά δρομάκια, επειδή οι τοίχοι και οι δρόμοι της λαμποκοπούν, και «νυξ δεν θέλει είσθαι εκεί». (Αποκ. κα΄25). «Δεν έχουσι χρείαν λύχνου και φωτός ηλίου, διότι Κύριος ο Θεός φωτίζει αυτούς.» (Αποκ. κβ΄5).

2. Η κατασκευή της. Ο Θεός χρησιμοποίησε μόνο τα καλύτερα υλικά στην κατασκευή της πόλης. Τα τείχη είναι από ίασπη «λίθον πολύτιμον». (Αποκ. κα΄11,18). Τα θεμέλια είναι κοσμημένα με δώδεκα διαφορετικούς πολύτιμους λί­θους: ίασπις, σάπφειρος, χαλκηδών, σμάραγδος, σαρδό­νυξ, σάρδιος, χρυσόλιθος, βήρυλλος, τοπάζιον, χρυσόπρασ­σος, υάκινθος, αμέθυστος. (Αποκ. κα΄19,20).

Αυτοί οι πολύτιμοι λίθοι δεν ήταν οπωσδήποτε τα πρώτα υλικά κατασκευής. Γιατί ο Θεός κατασκεύασε την πόλη κατά το μεγαλύτερο μέρος – οικοδομές και δρόμους – από χρυσό (Αποκ. κα΄18,21), χρησιμοποιώντας αυτό το πολύτιμο μέταλλο με τόση αφθονία όπως σήμερα οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το σκυρόδεμα. Αυτός ο χρυσός είναι πολύ πιο λεπτός από το χρυσό που γνωρίζουμε, γιατί ο Ιωάννης τον ονομάζει «χρυσίον καθαρόν ομοία [η πόλις] με ύαλον». (Αποκ. κα΄18).

Δώδεκα πύλες, η καθεμιά κατασκευασμένη από ένα μοναδικό μαργαριτάρι, δίνουν πρόσβαση στην πόλη. «Τα μαργαριτάρια είναι προϊόν θλίψης. Ένας ερεθιστικός κόκκος άμμου γλιστράει μέσα στο στρείδι, και καθώς το μικρό πλάσμα υποφέρει, μεταβάλλει αυτό το ερεθιστικό σε ένα λαμπρό πετράδι. Οι πύλες είναι από μαργαριτάρι. Ο Θεός εξασφάλισε την είσοδό σας, την είσοδό μου με μια άπειρη προσωπική θλίψη, καθώς διαμέσου του Χριστού συμφιλίωσε τα πάντα με τον εαυτό Του.» 4

Ακριβώς όσο σημαντικό είναι η απαρίθμηση των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή της πόλης, άλλο τόσο σημαντικό είναι και το γεγονός ότι ο άγγελος ο οποίος έδειχνε στον Ιωάννη την πόλη, μετρούσε τους τοίχους της. Το ότι αυτοί μπορούσαν να μετρηθούν, ότι έχουν ύψος, πλάτος και πάχος, αποτελούν στοιχεία για την πραγματικότητα της πόλης.

3. Οι προμήθειές της σε τροφή και νερό. Από το θρόνο του Θεού στο κέντρο της πόλης ρέει «ποταμός ύδατος ζωής». (Αποκ. κβ΄1), και στις όχθες του το δένδρο της ζωής. Οι δώδεκα καρποί του περιέχουν τα ζωτικά στοιχεία για την ανθρώπινη φυλή, τα οποία αυτή έχασε όταν ο Αδάμ και η Εύα αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την Εδέμ – το αντίδοτο για το γήρας, τη φθορά και την απλή κούραση. (Αποκ. κβ΄2, Γέν. γ΄22). Εκείνοι που τρώνε τον καρπό αυτό δεν έχουν ανάγκη της νύχτας για να ξεκουρασθούν (Αποκ. κα΄25), γιατί στη νέα γη δε θα έχουν ποτέ το αίσθημα της κόπωσης.