Ο Θεός της Αγίας Γραφής

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει τις ουσιώδεις αρετές του Θεού μέσα από τα ονόματα, τις δραστηριότητες και τις ιδιότητές Του.

Τα Ονόματα του Θεού. Στην εποχή που γράφηκε η Αγία Γραφή, τα ονόματα κατείχαν σπουδαία θέση, και αυτό ισχύει ακόμη στην Ανατολή. Εδώ το όνομα θεωρείται ότι αποκαλύπτει το χαρακτήρα αυτού που το φέρει, την πραγματική φύση του και την ταυτότητά του. Η βαρύτητα των ονομάτων του Θεού που φανερώνει τη φύση, το χαρακτήρα και τις αρετές Του, αποκαλύπτεται στην εντολή Του «Μη λάβης το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω» (Έξ. κ΄7). Ο Δαβίδ έψαλε: «Θέλω ψαλμωδεί εις το όνομα Κυρίου του Υψίστου» (Ψαλμ. ζ΄17). «Άγιον και φοβερόν το όνομα αυτού» (Ψαλμ. ρια΄9). «Ας αινώσι το όνομα του Κυρίου, διότι το όνομα αυτού μόνου είναι υψωμένον» (Ψαλμ. ρμη΄13).

Τα ονόματα Ελ και Ελωείμ (Θεός) αποκαλύπτουν τη θεία δύναμη. Περιγράφουν το Θεό ως τον ισχυρό και δυνατό, το Θεό της Δημιουργίας (Γέν. α΄1, Έξ. κ΄2, Δαν. θ΄4). Ελυόν (Ύψιστος) και Ελ Ελυόν (Θεός Ύψιστος) εστιάζονται επάνω στην εξυψωμένη υπόστασή Του (Γέν. ιδ΄18-20, Ησ. ιδ΄14). Αδωνάϊ (Κύριος) περιγράφει το Θεό ως τον Πανίσχυρο Νομοθέτη (Ησ. ς΄1, Ψαλμ. λε΄23). Αυτά τα ονόματα δίνουν έμφαση στη μεγαλοσύνη και στην υπεροχή του χαρακτήρα του Θεού.

Άλλα ονόματα του Θεού αποκαλύπτουν την επιθυμία Του να εισέλθει σε επικοιωνία με τους ανθρώπους. Σαντάι (Παντοκράτωρ) και Ελ Σαντάι (Θεός Παντοκράτωρ) περιγράφουν τον Παντοκράτορα Θεό, την πηγή ευλογίας και παρηγοριάς (Έξ. ς΄3, Ψαλμ. 91:1). Το όνομα Ιαχβέ, μεταφραζόμενο Ιεχωβά ή Κύριος, τονίζει την πιστότητα του Θεού στη διαθήκη και στη χάρη (Έξ. ιε΄2, Ωσηέ ιβ΄5,6). Στην Έξοδο ο Γιαχβέ περιγράφει τον εαυτό Του ως «Εγώ είμαι ο Ων» δείχνοντας την αμετάβλητη σχέση Του προς τους ανθρώπους. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο Θεός αποκαλύφθηκε με πιο οικείο τρόπο ως «Πατήρ» (Δευτ. λβ΄6, Ησ. ξγ΄16, Ιερ. λα΄9, Μαλ. β΄10), ονομάζοντας τον Ισραήλ «υιός μου, πρωτότοκός μου» (Έξ. δ΄22, Δευτ. λβ΄19).

Εκτός από το όνομα Πατήρ, τα ονόματα του Θεού στην Καινή Διαθήκη έχουν την ίδια έννοια με αυτά της Παλαιάς Διαθήκης. Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς χρησιμοποιεί το όνομα Πατήρ για να μας φέρει σε μια πλησιέστερη και προσωπική σχέση με το Θεό (Ματθ. ς΄9, Μάρκ. ιδ΄36, Ρωμ. η΄15, Γαλ. δ΄6).

Οι δραστηριότητες του Θεού. Οι βιβλικοί συγγραφείς διέθεσαν περισσότερο χρόνο περιγράφοντας τις δραστηριότητες του Θεού παρά την ύπαρξή Του. Παρουσιάζεται ως Δημιουργός (Γέν. α΄1, Ψαλμ. κδ΄1,2), ο Βαστάζων τον κόσμο (Εβρ. α΄3), Λυτρωτής και Σωτήρας (Δευτ. ε΄6, Β΄Κορ. ε΄19), σηκώνοντας το βάρος για το ύστατο πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Καταστρώνει σχέδια (Ησ. μς΄11), προλέγει (Ησ. μς΄10) και υπόσχεται (Δευτ. ιε΄6, Β΄Πέτρ. γ΄9). Συγχωρεί αμαρτίες (Έξ. λδ΄7), και κατά συνέπεια είναι άξιος της λατρείας μας (Αποκ. ιδ΄6,7). Τελικά, η Αγία Γραφή αποκαλύπτει το Θεό ως Κυβερνήτη «τον βασιλέα των αιώνων, τον άφθαρτον, τον αόρατον, τον μόνον σοφόν Θεόν» (Α΄Τιμ. α΄17). Οι πράξεις Του βεβαιώνουν ότι είναι ένας προσωπικός Θεός.

Οι Ιδιότητες του Θεού. Οι συγγραφείς της Αγίας Γραφής δίνουν συμπληρωματικές πληροφορίες για τα βασικά χαρακτηριστικά του Θεού μέσα από τις μαρτυρίες για τις θείες ιδιότητές Του.

Οι προσωπικές ιδιότητες του Θεού συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων όψεων της θείας φύσης Του, δεν έχουν δοθεί στα δημιουργημένα όντα. Ο Θεός είναι αυθύπαρκτος, «έχει ζωήν εν εαυτώ» (Ιωάν. ε΄26), είναι ανεξάρτητος στη θέλησή Του (Εφεσ. α΄5) και στη δύναμη (Ψαλμ. ριε΄3). Είναι παντογνώστης, γνωρίζοντας τα πάντα (Ιώβ λζ΄16, Ψαλμ. ρλθ΄1-18, ρμζ΄5, Α΄Ιωάν. γ΄20), επειδή είναι το Άλφα και το Ωμέγα (Αποκ. α΄8), γνωρίζει το τέλος από την αρχή (Ησ. μς΄9-11).

Ο Θεός είναι πανταχού παρών (Ψαλμ. ρλθ΄7-12, Εβρ. δ΄13), υπερβαίνοντας το διάστημα. Παραταύτα, είναι παρών σε κάθε μέρος του διαστήματος. Είναι αιώνιος (Ψαλμ. 90:2, Αποκ. α΄8), ξεπερνώντας τα όρια του χρόνου, αν και είναι καθ’όλα παρών σε κάθε στιγμή του χρόνου.

Ο Θεός είναι παντοδύναμος. Το ότι τίποτε δεν είναι αδύνατον γι’ Αυτόν, μας βεβαιώνει πως εκπληρώνει οτιδήποτε σκοπεύει να κάνει (Δαν. δ΄17,25,35, Ματθ. ιθ΄26, Αποκ. ιθ΄6). Είναι αναλλοίωτος επειδή είναι τέλειος. Ο ίδιος λέει: «Εγώ είμαι ο Κύριος, δεν αλλοιούμαι» (Μαλ. γ΄6, Ψαλμ. λγ΄11, Ιακ. α΄17). Επειδή, κατά κάποια έννοια, αυτές οι ιδιότητες καθορίζουν το Θεό, δε μεταβιβάζονται.

Οι μεταβιβαζόμενες ιδιότητες του Θεού ρέουν από το στοργικό ενδιαφέρον Του προς την ανθρωπότητα. Αυτές περιλαμβάνουν την αγάπη (Ρωμ. ε΄8), τη χάρη (Ρωμ. γ΄24), τους οικτιρμούς (Ψαλμ. ρμε΄9), τη μακροθυμία (Β΄Πέτρ. γ΄15), την αγιότητα (Ψαλμ. 99:9), τη δικαιοσύνη (Έσδρα θ΄15, Ιωάν. ιζ΄25), τη δικαίωση (Αποκ. κβ΄12) και την αλήθεια (ΑΊωάν. ε΄20). Αυτά τα χαρίσματα έρχονται μόνο από τον ίδιο το Δοτήρα.