H βαθύτερη λογική αίσθηση της καρδιάς μας δείχνει προς το υπέρτατο «Άλλο», αλλά προσπαθούμε σκληρά να μην την ακούσουμε. Περιμένουμε τα δεδομένα να καταλήξουν και να αναδείξουν τους εαυτούς μας ως την ύψιστη πραγματικότητα, μόνο που οδηγούν προς άλλη κατεύθυνση. Αυτό που συμβαίνει με τους πρωτοπόρους της γνώσης είναι το ότι όσο περισσότερα γνωρίζουν, τόσο περισσότερο προφανές γίνεται το γεγονός πως υπάρχει κάποια πραγματικότητα πέραν του υλικού κόσμου που παρατηρούμε γύρω μας. Αλλά επειδή η επιστήμη έχει θέσει την έννοια της ύπαρξης του Θεού εκτός επιχειρηματολογίας, δεν ξέρουν τι να κάνουν με τα δεδομένα που τους κατευθύνουν προς Αυτόν. Μέσα στις περιορισμένα οριοθετημένες παραμέτρους που θέσανε με το εξελικτικό μοντέλο απλά δεν μπορούνε να εξηγήσουν το φαινόμενο της αγάπης. Για να αντιμετωπιστεί επιτυχώς η ασυμφωνία των δεδομένων, ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί εμπειριστές όπως ο Richard Dawkins , απομακρύνονται από την επιστήμη σε συμπερασματικές υποθέσεις με το να αξιώνουν πως η αγάπη είναι μονάχα ένας σύνθετος τύπος συγκεκαλυμμένου εγωισμού, μια εκδήλωση της εξέλιξης που παίζει το παιχνίδι της επιβίωσης του ισχυρότερου σε ένα υψηλότερα ανεπτυγμένο επίπεδο. Αλλά αυτή η υπόθεση αποτελεί μια απεγνωσμένη αβάσιμη εικασία που αρνείται την ίδια την ύπαρξη της αγάπης. Η επικρατέστερη επιστημονική αξίωση, η οποία διατείνεται ότι είμαστε μόνο εξελιγμένα ζώα μέσα σε ένα απόλυτα νατουραλιστικό κόσμο στερημένο από κάθε είδους πνευματική διάσταση, δεν μας επιτρέπει να διακρίνουμε το προφανές, το ότι είμαστε όντα που έχουμε ανάγκη να δίνουμε και να λαμβάνουμε αγάπη, διότι είμαστε δημιουργημένοι κατ’ εικόνα ενός Θεού του οποίου η θεμελιώδης φύση είναι η αγάπη.
Τουλάχιστον ο Dr . Οrnish αναγνωρίζει ότι προσπαθούμε να κατανοήσουμε την εξάρτησή μας από την αγάπη μέσα σε ένα επιστημονικό πλαίσιο το οποίο απλά δεν μας επιτρέπει να δώσουμε κάποια απάντηση: “Τα ισχύοντα εργαλεία, τα μοντέλα και οι μέθοδοι της συστηματικής έρευνας της σύγχρονης επιστήμης, είναι πολύ περιορισμένα ώστε να είναι ικανά να απαντήσουν με πληρότητα το ερώτημα του γιατί η αγάπη και η οικειότητα έχουν τόσο ισχυρά αποτελέσματα στην υγεία και την θεραπεία. Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί πλήρως μέσα από το πλαίσιο της συστηματικής έρευνας… Αν βρισκόμαστε στη μέση ενός ονείρου, στο οποίο καταδιωκόμαστε από μία τίγρη και ρωτήσουμε «πώς έγινε και βρέθηκα να καταδιώκομαι από μία τίγρη;» η ερώτηση δεν είναι δυνατόν να απαντηθεί μέσα στο πλαίσιο του ονείρου. Όσο ονειρευόμαστε, το όνειρο φαίνεται πολύ αληθινό, η τίγρη φαίνεται πολύ επικίνδυνη και τρομαχτική. Μόνο όταν ξυπνάμε αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια” (Αγάπη και Επιβίωση, σελ. 172).
Ακριβώς. Μέσω της επιστήμης δημιουργήσαμε ένα περίβλημα αυταπάτης για τους εαυτούς μας, μέσα στο οποίο οι βασικότερες υποθέσεις μας γύρω από τη φύση της απόλυτης αλήθειας, σχετικά με το ποιοι και το τι είμαστε δεν ταιριάζουν με τη ζωή όπως πραγματικά τη βιώνουμε. Μέσα από τις στενές παραμέτρους του διανοητικού μας περιορισμού δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το γιατί ακμάζουμε εντός της αγάπης και εξασθενούμε χωρίς αυτή. Ακόμη πιο αινιγματικά, δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί αναζητούμε τόσο απεγνωσμένα μια ποιότητα αγάπης που δεν έχει καμία όμοια σε αυτό τον κόσμο. Μόνο όταν «ξυπνήσουμε» από το όνειρο που μας έκανε να στριφογυρίζουμε – αυτό το δυσάρεστο όνειρο που τοποθετεί την ανθρώπινη ύπαρξη στην κορυφή της πραγματικότητας, με τίποτα σημαντικότερο πέρα και πάνω από τον εαυτό μας – μόνο τότε θα «αντιληφθούμε την αλήθεια».
Χωρίς αμφιβολία υπάρχει μια επίμονη επιθυμία για αγάπη στην ανθρώπινη συνείδηση, με κάτι το μυστηριώδες που φαίνεται να μας ελκύει. Προσπαθούμε να την εξηγήσουμε χωρίς να θέτουμε κάποιο σημείο αναφοράς πέρα από τους εαυτούς μας, και αναζητούμε να την ικανοποιήσουμε σε αμέτρητες υλικές αναζητήσεις.
Αλλά αυτή η επιθυμία παραμένει,
μεγαλύτερη απ’ οτιδήποτε άλλο σε αυτό τον κόσμο,
πιο επίμονη από τις ισχυρότερες αντοχές μας,
δείχνοντας επίμονα προς κάτι περισσότερο από τους εαυτούς μας.
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την προφανή ερώτηση:
T ί είναι αυτό το περισσότερο;
Η επιθυμία που πάλλεται μέσα μας δεν έχει κάποιο αντικείμενο;
