Ο Ph. D. Jon Kabat – Zinn , ένας άλλος ερευνητής με τον οποίο συναντήθηκε ο Dr. Οrnish , επιβεβαίωσε πως οι διαπιστώσεις της επιστήμης δηλώνουν κατηγορηματικά ότι η ανθρώπινη φύση είναι ενδογενώς σχεδιασμένη για οικειότητα. Έτσι λοιπόν, λογικά, ο Dr. Οrnish ρώτησε, “Οικειότητα με τί ;”. “Τελικά με την κατανόηση του εαυτού μας, με το ποιός είσαι ” απάντησε ο Kabat – Zinn. “Έπειτα, αυτό το «εγώ» από μόνο του γίνεται το αντικείμενο της επίγνωσης” (Αγάπη και Επιβίωση, σελ. 179). Συνεχίζει λέγοντας πως μόλις εξοικειωθούμε με τους εαυτούς μας, ως την ύψιστη πραγματικότητα με την οποία μπορούμε να συσχετιστούμε, τότε συνειδητοποιούμε ότι, “η αντίληψη του «εγώ», αποτελεί μία αυταπάτη της συνείδησης. Έχουμε οριοθετήσει τους εαυτούς μας σε ένα πολύ στενό πλαίσιο” (Αγάπη και Επιβίωση, σελ. 179).
Οι εμπειρικές αποδείξεις της επιστήμης δείχνουν πέρα απ’ τους εαυτούς μας, αποδεικνύουν ότι είμαστε φτιαγμένοι για να έχουμε οικειότητα, αλλά έπειτα τα δεδομένα ερμηνεύονται με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλήγουν ότι με κάποιο τρόπο χρειάζεται να επιτύχουμε οικειότητα με τους εαυτούς μας, ξεχνώντας το βασικό σημείο, πως η οικειότητα με τον εαυτό μας δεν είναι ουσιαστικά οικειότητα, καθότι η οικειότητα εξ΄ορισμού αποτελεί την επαφή μας με άλλους. Ο ίδιος ο Dr . Οrnish δεν μπορεί να να δει πέρα από την ανθρώπινη υπόσταση ως το ύψιστο αντικείμενο συνείδησης, κι έτσι θεωρεί αναγκαίο να ερμηνεύσει το Θεό σε αρμονία με ένα θεοποιημένο «εγώ»: “Ο Θεός δεν είναι κάτι που βρίσκουμε κάπου εκεί έξω, αντιλαμβανόμαστε πως ο Θεός βρίσκεται εντός μας ως «εμείς»… όταν γίνει αντιληπτή μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συναίσθηση του Θεού, του «εαυτού» μας όπως αλλιώς θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε, αυτό αποτελεί ίσως την υπέρτατη θεραπευτική εμπειρία” (Αγάπη και Επιβίωση, σελ. 146).
