ΓΕΦΥΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Δεν είναι μόνον οι άνθρωποι που απομονώθηκαν εξαιτίας της αμαρτίας.

Και ο Θεός απομονώθηκε. Πόνεσε η καρδιά Του την ημέρα που ο Αδάμ και η Εύα έστρεψαν τα νώτα τους. Θλίβεται για τις ανθρώπινες πίκρες και τραγωδίες.

Λαχταράει να ικανοποιήσει τις κρυφές επιθυμίες μας και να θεραπεύσει τα συναισθηματικά μας τραύματα. Δεν Του αρκεί να βλέπει απλώς με συμπόνια το χάσμα της αμαρτίας και του θανάτου που μας χωρίζει από Αυτόν.

Αποφάσισε να κατασκευάσει μια γέφυρα … ο ίδιος ο Θεός έγινε γέφυρα επάνω σε αυτό το χάσμα.

«ο Iησούς Xριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τούς αμαρτωλούς» (Α΄ Τιμόθεον 1:15).

Ο σταυρός του Χριστού γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στις ανήσυχες λαχτάρες μας και στην ειρήνη και χαρά που ο Θεός μας δίνει. Συνδέει τη γη της αμαρτίας και το χαμένο τρόπο ζωής με τη χώρα της ανεξάντλητης ζωής.

Ο Ιησούς ήταν πρόθυμος να έρθει «επειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή» (Κατά Ιωάννην 3:16,17).

Ερχόμενος στον κόσμο μας, ο Ιησούς έκανε ξεκάθαρη την αντίθεση μεταξύ της βασιλείας του Θεού και της βασιλείας του Σατανά.

Η ζωή Του, ο θάνατός Του και η ανάστασή Του έκαναν εφικτή τη συγχώρηση και τη σωτηρία των αμαρτωλών, χωρίς να ελαχιστοποιήσουν την αμαρτία, και απέδειξαν στο σύμπαν τον αληθινό χαρακτήρα του Χριστού, του Θεού που είναι αγάπη.

Η γέφυρα του τραυματισμένου και ματωμένου σώματος του Χριστού ανασύρει από το βάραθρο της αμαρτίας τους ανθρώπους.

Η αγάπη γεφυρώνει το χάσμα, ικανώνοντας αυτούς που τοποθετούν την πίστη τους στο Χριστό ως Σωτήρα και Κύριό τους να βαδίζουν προς την αιώνια ζωή.