Γεγονότα στο Τέλος της Χιλιετηρίδας

Στο τέλος των χιλίων ετών «οι λοιποί των νεκρών» – οι ασεβείς – θα αναστηθούν, και έτσι ελευθερώνεται ο Σατανάς από την απραξία του η οποία τον είχε φυλακίσει (Αποκ. κ΄5,7). Εξαπατώντας τους ασεβείς για μια ακόμη φορά, τους οδηγεί στο «στρατοπεδον των αγίων, και την πόλιν την ηγαπημένην [τη Νέα Ιερουσαλήμ]» (Αποκ. κ΄9), που, τότε, μαζί με το Χριστό έχουν κατεβεί από τον ουρανό.

Ο Χριστός, οι άγιοι και η Πόλη Κατέρχονται. Ο Χριστός κατεβαίνει και πάλι στη γη, με τους αγίους και τη Νέα Ιερουσαλήμ, για δύο σκοπούς. Θα περατώσει τη μεγάλη διαμάχη εκτελώντας τις αποφάσεις του δικαστηρίου της χιλιετηρίδας, και θα καθαρίσει και θα ανανεώσει τη γη, έτσι που να μπορεί να εγκαταστήσει σε αυτή την αιώνια βασιλεία Του. Τότε, με την πλήρη έννοια, «ο Κύριος θέλει είσθαι βασιλεύς εφ’ όλην την γην» (Ζαχ. ιδ΄9).

Η Ανάσταση για Καταδίκη. Τώρα έφθασε η στιγμή που θα ολοκληρωθεί η εκπλήρωση της υπόσχεσης του Χριστού ότι «πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού» (Ιωάν. ε΄28). Κατά τη δεύτερη έλευσή Του έβγαλε από τους τάφους τους δικαίους νεκρούς για την πρώτη ανάσταση «εις ανάστασιν ζωής» (Ιωάν. ε΄29). Τώρα, σχετικά με την άλλη ανάσταση ο Χριστός είπε ότι θα λάβει χώρα «εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν. ε΄29). Η Αποκάλυψη αναφέρεται επίσης στην ανάσταση αυτή: «Οι δε λοιποί των νεκρών [εκείνοι που δεν αναστήθηκαν κατά την πρώτη ανάσταση] δεν ανέζησαν εωσού πληρωθώσι τα χίλια έτη» (Αποκ. κ΄5).

Τελειώνει η Αιχμαλωσία του Σατανά. Η ανάσταση των ασεβών στο τέλος των χιλίων ετών ελευθερώνει το Σατανά από την αιχμαλωσία του για «ολίγον καιρόν» (Αποκ. κ΄3). Στην τελευταία αυτή προσπάθειά του να αμφισβητήσει την κυβέρνηση του Θεού, ο Σατανάς «θέλει εξέλθει διά να πλανήση τα έθνη, τα εις τας τέσσαρας γωνίας της γης» (Αποκ. κ΄8). Εφόσον οι ασεβείς ανασταίνονται με το ίδιο επαναστατικό πνεύμα που είχαν πεθαίνοντας, το έργο του δε θα είναι δύσκολο.

Η Επίθεση κατά της Πόλης. Στην τελευταία αυτή απάτη του, ο Σατανάς επιδιώκει να εμπνεύσει στους ασεβείς την ελπίδα της κατάληψης της βασιλείας του Θεού με δύναμη. Συγκεντρώνοντας τα έθνη του κόσμου, τους οδηγεί κατά της αγαπημένης πόλης. (Αποκ. κ΄8,9).  Φαίνεται πως οι ασεβείς, οι οποίοι επίμονα αρνήθηκαν την είσοδο στην Πόλη του Θεού με την αξία της εξιλαστήριας θυσίας του Χριστού, τώρα αποφασίζουν να κερδίσουν την είσοδο και την εξουσία με πολιορκία και μάχη.

Το γεγονός ότι οι ασεβείς, μόλις ο Θεός τούς ξαναδίνει τη ζωή, στρέφονται εναντίον Του και προσπαθούν να καταλάβουν τη βασιλεία Του, επιβεβαιώνει την απόφαση που Αυτός έλαβε για το πεπρωμένο τους. Με τον τρόπο αυτόν το όνομά Του και ο χαρακτήρας Του που ο Σατανάς επιδίωξε να κηλιδώσει, θα δικαιωθεί μπροστά σε όλους.

Ο Μεγάλος Λευκός Θρόνος της Κρίσης. Ο Απόστολος Ιωάννης σημειώνει πως όταν οι εχθροί του Θεού έχουν περικυκλώσει την πόλη και είναι έτοιμοι να της επιτεθούν, ο Θεός κάθεται επάνω σε λευκό θρόνο. Καθώς ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή συγκεντρώνεται γύρω από αυτόν το θρόνο – άλλοι βρίσκονται ασφαλισμένοι μέσα στην πόλη, και άλλοι έξω, τρομοκρατημένοι από την παρουσία του Κριτή – ο Θεός θα επιτελέσει την τελευταία φάση της κρίσης. Αυτή είναι η στιγμή που ο Χριστός είχε πει: «Εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία του Θεού, εαυτούς δε εκβαλλομένους έξω» (Λουκά ιγ΄28).

Για να πραγματοποιηθεί αυτή η εκτελεστική φάση της κρίσης, θα ανοιχθούν τα βιβλία του ουρανού. «Και βιβλίον άλλο ηνοίχθη, το οποίον είναι της ζωής. Και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών» (Αποκ. κ΄12). Έπειτα ο Θεός προφέρει την καταδίκη της εκμηδένισης.

Γιατί ο Θεός ανασταίνει αυτούς τους νεκρούς μόνο για να δώσει τέλος στην ύπαρξή τους; Κατά τη διάρκεια της χιλιετηρίδας, οι λυτρωμένοι είχαν την ευκαιρία να εξετάσουν τη δίκαιη μεταχείριση κάθε νοήμονης ύπαρξης στο σύμπαν. Τώ­ρα οι χαμένοι οι ίδιοι – συμπεριλαμβανομένων του Σατανά και των αγγέλων του – θα επιβεβαιώσουν τις δίκαιες μεθόδους του Θεού.

Στο μεγάλο αυτό λευκό θρόνο αναφέρονται τα λόγια του Απόστολου Παύλου «πάντες ημείς θέλομεν παρασταθή εις το βήμα του Χριστού» (Ρωμ. ιδ΄10). Εκεί όλα τα πλάσματα – αμαρτωλά και αναμάρτητα, σεσωσμένα και χαμένα – κλίνουν γόνυ και ομολογούν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος (Φιλιπ. β΄10,11, Ησ. με΄22,23). Τότε το ερώτημα για τη δικαιοσύνη του Θεού θα έχει λυθεί για πάντα. Εκείνοι που εισέρχονται στην αιώνια ζωή, θα έχουν μια αδιάσειστη πίστη σε Αυτόν. Ποτέ πια η αμαρτία δε θα αμαυρώσει το σύμπαν ή να καταστρέψει τους κατοίκους του.

Ο Σατανάς και οι Αμαρτωλοί Καταστρέφονται. Ευθύς μετά την καταδίκη τους, ο Σατανάς, οι άγγελοί του και οι άνθρωποι που τον ακολούθησαν, λαμβάνουν την ποινή τους. Θα υποστούν τον αιώνιο θάνατο. «Κατέβη πυρ εκ του ουρανού, και κατέφαγεν αυτούς» όλους τους μη-λυτρωμένους (Αποκ. κ΄9). Η ίδια η επιφάνεια της γης έξω από την πόλη φαίνεται να τήκεται και να γίνεται μια απέραντη λίμνη φωτιάς που είναι «το πυρ … της κρίσεως και της απωλείας των ασεβών ανθρώπων» (Β΄Πέτρ. γ΄7). Έχει φθάσει η «ημέρα εκδικήσεως του Κυρίου» (Ησ. λδ΄8), επάνω στην οποία θα επιτελέσει «το παράδοξον έργον αυτού» (Ησ. κη΄21) της καταστροφής των εχθρών Του. Ο Ιωάννης είπε: «Και όστις δεν ευρέθη γεγραμμένος εν τω βιβλίω της ζωής, ερρίφθη εις την λίμνην του πυρός» (Αποκ. κ΄15). Ο διάβολος και οι συνεργοί του επίσης έχουν αυτή τη μοίρα (Αποκ. κ΄10).

Τα συμφραζόμενα σε όλη την Αγία Γραφή δείχνουν καθαρά ότι αυτός «ο δεύτερος θάνατος» (Αποκ. κα΄8) τον οποίον θα υποστούν οι ασεβείς, σημαίνει την πλήρη εξαφάνισή τους. Τότε ποια είναι η έννοια μιας αιώνια καιόμενης κόλασης; Μια προσεκτική μελέτη δείχνει ότι η Αγία Γραφή δε διδάσκει περί τέτοιας κόλασης ή βασανιστηρίων.

1. Κόλαση. Κατά την Αγία Γραφή κόλαση είναι τόπος ή κατάσταση τιμωρίας [κολάζω σημαίνει τιμωρώ] και καταστροφής με αιώνια φωτιά κατά το δεύτερο θάνατο, εκείνων οι οποίοι απέρριψαν το Θεό και την προσφορά σωτηρίας διαμέσου του Χριστού.

Η λέξη άδης γενικά αναφέρεται στον τάφο όπου οι νεκροί – τόσο οι δίκαιοι όσο και οι ασεβείς – περιμένουν, σε κατάσταση αναισθησίας, την ανάσταση (Δείτε το κεφάλαιο 25).

Υπάρχει και η λέξη Γέεννα που προέρχεται από το εβραϊκό Γε Εννόμ «κοιλάδα του Εννόμ» – ένα φαράγγι στα νότια της Ιερουσαλήμ. Εδώ οι Ισραηλίτες ακολουθώντας ειδωλολατρικές μυσταγωγίες, έκαιγαν τα παιδιά στο Μολόχ (Β΄Χρον. κη΄3, λγ΄1,6). Ο Ιερεμίας προείπε ότι εξαιτίας αυτής της αμαρτίας ο Θεός θα έκανε το φαράγγι αυτό «φάραγξ της σφαγής», όπου θα θάβονταν τα πτώματα των Ισραηλιτών μέχρι που δε θα υπήρχε πια χώρος γι’ αυτά. Τα εναπομείναντα πτώματα θα ήταν «τροφή εις τα πετεινά του ουρανού» (Ιερ. ζ΄32,33, ιθ΄6, Ησ. λ΄33). Η προφητεία του Ιερεμία αναμφίβολα οδήγησε τους Ισραηλίτες να θεωρούν το Γε Εννόμ ως έναν τόπο κρίσης για τους ασεβείς, έναν τόπο αποστροφής, τιμωρίας και αισχύνης. Η μετέπειτα ραβινική παράδοση το θεωρεί τόπο καύσης πτωμάτων και απορριμμάτων.

Ο Ιησούς χρησιμοποίησε τις φωτιές του Εννόμ για να απεικονίσει τη φωτιά της κόλασης (Ματθ. ε΄22, ιη΄9). Έτσι, οι φωτιές του Εννόμ συμβόλιζαν τη καταναλίσκουσα φωτιά της τελευταίας κρίσης. Επίσης δήλωσε ότι αυτό αποτελούσε μια μετά το θάνατο εμπειρία (Λουκά ιβ΄5), και ότι αυτή η κόλαση θα κατέστρεφε και το σώμα και την ψυχή (Ματθ. ι΄28).

Ποια είναι η φύση της κόλασης; Οι άνθρωποι θα καίγονται αιώνια;

2. Το τέλος των ασεβών. Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, ο Θεός υπόσχεται αιώνια ζωή μόνο στους δικαίους. Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, όχι αιώνια ζωή στην κόλαση (Ρωμ. ς΄23).

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι οι ασεβείς «θέλουσιν εξολοθρευθή» (Ψαλμ. λζ΄9,34), ότι «θέλουσιν αναλωθή» (Ψαλμ. λζ΄20, ξη΄2). Δε θα ζουν για πάντα σε ενσυνείδητη κατάσταση, αλλά θα καούν (Μαλ. δ΄1, Ματθ. ιγ΄30,40, Β΄Πέτρ. γ΄10). Θα καταστραφούν (Ψαλμ. ρμε΄20, Β΄Θεσ. α΄9, Εβρ. β΄14), θα αναλωθούν (Ψαλμ. ρδ΄35).

3. Αιώνια τιμωρία. Αναφερόμενη στην τιμωρία των ασεβών, η Καινή Διαθήκη χρησιμοποιεί την έκφραση «αιώνια». Όταν στην Αγία Γραφή χρησιμοποιείται η λέξη αιώνιος για το Θεό, αυτό σημαίνει ότι ο Θεός κατέχει την άπειρη ύπαρξη, επειδή είναι αθάνατος. Αλλά όταν χρησιμοποιείται αυτή η λέξη για τις θνητές ανθρώπινες υπάρξεις ή για τα φθαρτά πράγματα, αυτό σημαίνει όσο διαρκεί η ζωή του ατόμου ή του πράγματος.

Ο Ιούδας στο εδάφιο 7 της επιστολής του λέει ότι τα Σόδομα και τα Γόμορρα «πρόκεινται παράδειγμα τιμωρούμεναι με το αιώνιον πυρ». Και όμως, αυτές οι πόλεις δεν καίγονται σήμερα. Ο Απόστολος Πέτρος είπε ότι αυτή η φωτιά μετέβαλε αυτές τις πόλεις σε στάχτη και τις καταδίκασε σε καταστροφή (Β΄Πέτρ. β΄6). Το «αιώνιο» πυρ έκαιγε μέχρι να μη μείνει τίποτε για να καεί, και τότε έσβησε (Ιερ. ιζ΄27, Β΄Χρον. λς΄19).

Το ίδιο, όταν ο Χριστός προορίζει τους ασεβείς «εις το πυρ το αιώνιον» (Ματθ. κε΄41), εκείνο το πυρ που θα καίει τους ασεβείς, θα είναι άσβεστο (Ματθ. γ΄12). Μόνο όταν δεν υπάρχει τίποτε να καεί, τότε θα σβήσει.

Όταν ο Χριστός μίλησε για αιώνια κόλαση, δεν εννοούσε τιμωρία που να διαρκεί αιώνια. Εννοούσε ότι η τιμωρία την οποία θα υποστούν οι άδικοι θα είναι αιώνια – όχι αιώνια διάρκεια ενσυνείδητων βασάνων, αλλά τιμωρία η οποία είναι πλήρης και τελική. Το τέλος αυτών που έτσι υποφέρουν, είναι ο δεύτερος θάνατος. Αυτός ο θάνατος θα είναι αιώνιος, από τον οποίον δε θα υπάρξει και δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ανάσταση.

Όταν η Αγία Γραφή μιλάει για αιώνια λύτρωση (Εβρ. θ΄12) και αιώνια κρίση (Εβρ. ς΄2), αναφέρεται στα αιώνια αποτελέσματα της λύτρωσης και της κρίσης – όχι σε μια ατέλειωτη διαδικασία λύτρωσης και κρίσης. Με τον ίδιο τρόπο, όταν μιλάει για αιώνια τιμωρία, μιλάει για τα αποτελέσματα και όχι για τη διαδικασία αυτής της τιμωρίας. Ο θάνατος των νεκρών ασεβών θα είναι τελικός και αιώνιος.

4. Βασανισμός στους αιώνες των αιώνων. Η χρήση της βιβλικής έκφρασης «εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκ. ιδ΄11, ιθ΄3, κ΄10), συνέβαλε στο συμπέρασμα ότι η διαδικασία της τιμωρίας του Σατανά και των ασεβών θα συνεχίσει στην αιωνιότητα. Η σημασία των λέξεων «αιώνιος, αιωνίως, αιώνας» καθορίζεται από το αντικείμενο που προσ­διορίζουν. Όταν σχετίζονται με το Θεό, σημαίνουν το απόλυτο, επειδή ο Θεός είναι αθάνατος. Όταν σχετίζονται με τους θνητούς ανθρώπους, η σημασία τους είναι περιορισμένη.

Η βιβλική περιγραφή της τιμωρίας του Θεού κατά της χώρας Εδώμ αποτελεί ένα δόκιμο παράδειγμα για τη χρήση αυτή. Ο Προφήτης Ησαΐας λέει ότι ο Θεός θα μετέτρεπε εκείνη τη χώρα σε καιόμενη πίσσα, η οποία «νύκτα και ημέραν δεν θέλει σβεσθή, και ο καπνός αυτής θέλει αναβαίνει ακαταπαύστως [στο κείμενο των Εβδομήκοντα είναι ‘’εις αιώνα χρόνον’’]. Από γενεάς εις γενεάν θέλει μένει ηρημωμένη, και δεν θέλει υπάρχει ο διαβαίνων δι’αυτής εις αιώνα αιώνος» (Ησ. λδ΄9,10). Η χώρα Εδώμ καταστράφηκε. αλλά δεν εξακολουθεί να καίγεται. Το «ακαταπαύστως» διήρκησε μέχρι την τελική καταστροφή της.

Μέσα από την Αγία Γραφή γίνεται σαφές ότι η λέξη «αιωνίως», έχει τα όριά της. Η Παλαιά Διαθήκη λέει ότι ένας δούλος μπορούσε να υπηρετήσει τον κύριό του «διαπαντός, [στο κείμενο των Εβδομήκοντα αιωνίως]» (Έξ. κα΄6), ο μικρός Προφήτης Σαμουήλ θα έμενε στη σκηνή του μαρτυρίου «διαπαντός, {στο κείμενο των Εβδομήκοντα έως αιώνος]» (Α΄Σαμ. α΄22). Ο Προφήτης Ιωνάς περιγράφοντας ποιητικά την τριήμερη παραμονή του στην κοιλιά του κήτους λέει: «οι μοχλοί της γης είναι επάνω μου διαπαντός, [στο κείμενο των Εβδομήκοντα οι μοχλοί αυτής κάτοχοι αιώνιοι]». (Ιωνάς β΄7). Η Καινή Διαθήκη χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη με παρόμοιο τρόπο. Σαν παράδειγμα, ο Απόστολος Παύλος συμβούλευσε το Φιλήμονα να δεχθεί τον Ονήσιμο «διαπαντός, [στο κείμενο αιώνιον]». (Φιλ. 15). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις «αιωνίως» σημαίνει όσο το άτομο θα ζει.

Ο Ψαλμός 92:7 λέει ότι οι ασεβείς θα αφανισθούν αιωνίως. Και προφητεύοντας για την τελική καταστροφή ο Μαλαχίας είπε: «Έρχεται ημέρα ήτις θέλει καίει ως κλίβανος. Και πάντες οι υπερήφανοι, και πάντες οι πράττοντες ασέβειαν θέλουσιν είσθαι άχυρον, και η ημέρα η ερχομένη θέλει κατακαύσει αυτούς, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ώστε δεν θέλει αφήσει εις αυτούς ρίζαν και κλάδον» (Μαλ. δ΄1).

Μια και οι ασεβείς – ο Σατανάς, οι πονηροί άγγελοι και οι αμετανόητοι άνθρωποι – έχουν καταστραφεί όλοι από τη φωτιά – και η ρίζα και ο κλάδος, δε θα υπάρχει πλέον χρήση του θανάτου ή του άδη (Δείτε κεφάλαιο 25), γιατί ο Θεός θα τους έχει καταστρέψει (Αποκ. κ΄14).

Έτσι, η Αγία Γραφή κάνει σαφές ότι η τιμωρία και όχι η πράξη της τιμωρίας είναι αιώνια – είναι ο δεύτερος θάνατος. Από αυτή την τιμωρία δεν υπάρχει ανάσταση. Τα αποτελέσματά της είναι αιώνια. Συμπερασματικά, ένα πράγμα μπορούμε να πούμε με εμπιστοσύνη: Τα αιώνια βασανιστήρια πρέπει να αποκλεισθούν. Αν οι άνθρωποι δεν είχαν εμποτισθεί από την ελληνική και εξωγραφική ιδέα για την άφθαρτη φύση της ατομικής ψυχής, και τότε διάβαζαν την Καινή Διαθήκη με αυτό ήδη στη διάνοιά τους, θα αποκτούσαν από αυτή [την Καινή Διαθήκη] μια πίστη όχι αιώνιων βασάνων αλλά εκμηδένιση. Η φωτιά είναι που ονομάζεται αιώνια, όχι η ζωή που ρίπτεται μέσα.

Η πλήρης τιμωρία για το νόμο του Θεού έχει εκτελεσθεί, οι απαιτήσεις της δικαιοσύνης έχουν ικανοποιηθεί. Τώρα ο ουρανός και η γη διακηρύττουν τη δικαιοσύνη του Κυρίου.

5. Η αρχή της τιμωρίας. Ο θάνατος είναι η ύστατη τιμωρία για την αμαρτία. Ως αποτέλεσμα της αμαρτίας τους, όλοι όσοι αρνήθηκαν τη σωτηρία που ο Θεός προσφέρει, θα πεθάνουν για πάντα. Αλλά μερικοί αμάρτησαν κατάφωρα, δαιμονικά, έχοντας την ηδονή να προκαλούν βάσανα στους άλλους. Άλλοι πέρασαν σχετικά μια ηθική, ήρεμη ζωή, και η ενοχή τους απλώς ήταν ότι απέρριψαν τη σωτηρία που προσφέρει ο Χριστός. Είναι δίκαιο να υποστούν την ίδια τιμωρία;

Ο Χριστός είπε: «Εκείνος δε ο δούλος, όστις μη γνωρίσας έπραξε άξια δαρμών, θέλει δαρθή ολίγον. Εις πάντα δε εις τον οποίον εδόθη πολύ, πολύ θέλει ζητηθή παρ’αυτού. Και εις όντινα ενεπιστεύθη πολύ, περισσότερον θέλουσιν απαιτήσει παρ’ αυτού» (Λουκά ιβ΄47,48).

Αναμφιβόλως, εκείνοι που επαναστάτησαν κατά του Θεού, θα υποφέρουν περισσότερο από εκείνους που δεν το έκαναν. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε την ύστατη θλίψη τους κάτω από τις συνθήκες που ο Χριστός επάνω στο σταυρό γεύθηκε το «δεύτερο θάνατο». Εκεί επωμίσθηκε τις αμαρτίες του κόσμου. Και ήταν ο επώδυνος χωρισμός από τον Πατέρα Του που η αμαρτία επέφερε, αυτός που προκάλεσε την αγωνία που υπέστη – μια αγωνία πέρα από κάθε περιγραφή. Το ίδιο θα συμβεί με τους αμαρτωλούς. Θερίζουν αυτά που έσπειραν, όχι μόνο κατά τη ζωή αυτή, αλλά και στην τελική καταστροφή. Στην παρουσία του Θεού η ενοχή που αισθάνονται για τις αμαρτίες τους, θα τους προκαλέσει απερίγραπτη αγωνία. Και όσο μεγαλύτερη η ενοχή, τόσο μεγαλύτερη η αγωνία. Ο Σατανάς, ο επινοητής και προωθητής της αμαρτίας, θα υποφέρει περισσότερο.

Ο Καθαρισμός της Γης. Περιγράφοντας την ημέρα του Κυρίου, όταν όλα τα ίχνη της αμαρτίας θα εξαλειφθούν, ο Απόστολος Πέτρος είπε: «Οι ουρανοί θέλουσι παρέλθει με συριγμόν, τα στοιχεία δε πυρακτούμενα θέλουσι διαλυθή, και η γη και τα εν αυτή έργα θέλουσι κατακαή» (Β΄Πέτρ. γ΄10).

Η φωτιά που καταστρέφει τους ασεβείς, καθαρίζει τη γη από τη μόλυνση της αμαρτίας. Μέσα από τα ερείπια αυτής της γης ο Θεός θα δημιουργήσει «ουρανόν νέον και γην νέαν, διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε» (Αποκ. κα΄1). Από αυτή την καθαρισμένη, την αναδημιουργημένη γη – την αιώνια κατοικία των λυτρωμένων – ο Θεός για πάντα θα εκδιώξει το πένθος, τον πόνο και το θάνατο (Αποκ. κα΄4). Τελικά, η κατάρα που η αμαρτία επέφερε, θα έχει σηκωθεί (Αποκ. κβ΄3).

Έχοντας υπόψη την επερχόμενη ημέρα του Κυρίου, κατά την οποία η αμαρτία και οι αμετανόητοι αμαρτωλοί θα καταστραφούν, ο Απόστολος Πέτρος λέει σε όλους: «Οποίοι πρέπει να ήσθε σεις εις πολίτευμα άγιον και ευσέβειαν, προσμένοντες και σπεύδοντες εις την παρουσίαν της ημέρας του Θεού;» Βασίζοντας την ελπίδα του στην υπόσχεση της επιστροφής του Χριστού, βεβαιώνει: «Νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εις οις δικαιοσύνη κατοικεί. Διά τούτο, αγαπητοί, ταύτα προσμένοντες, σπουδάσατε να ευρεθήτε άσπιλοι και αμώμητοι ενώπιον αυτού εν ειρήνη» (Β΄Πέτρ. γ΄11,13,14).