Γεγονότα στην Αρχή της Χιλιετηρίδας

Κατά τη χιλιετηρίδα, την περίοδο των χιλίων ετών στην οποία αναφέρεται το εικοστό κεφάλαιο της Αποκάλυψης, η επιρροή του Σατανά στη γη θα αναχαιτισθεί, και ο Χριστός θα βασιλεύσει με του αγίους Του. (Αποκ. κ΄1-4).

Η Δευτέρα Παρουσία. Τα κεφάλαια Αποκ. ιθ΄ και κ΄ είναι στενά δεμένα, και καμιά διάσπαση δεν τα χωρίζει. Περιγράφουν την έλευση του Χριστού (Αποκ. ιθ΄11-21) και το άμεσο ξεκίνημα της χιλιετηρίδας. Αυτή η διαδοχή δείχνει ότι η χιλιετηρίδα αρχίζει με την έλευση του Χριστού.

Η Αποκάλυψη παρουσιάζει τις τρεις δυνάμεις οι οποίες συ­γκεντρώνουν τα έθνη του κόσμου να αντιταχθούν στο έργο του Χριστού και στο λαό Του ακριβώς πριν από τη Δευτέρα Παρουσία, ως δράκων, θηρίον και ψευδοπροφήτης. (Αποκ. ις΄13). ΄Οταν το θηρίο, οι βασιλείς της γης και τα στρατεύματά τους συγκεντρώνονται να πολεμήσουν εναντίον του Χριστού κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης καταστρέφονται. (Αποκ. ιθ΄19,20). Αυτό που ακολουθεί στην Αποκάλυψη κ΄ – το κεφάλαιο της χιλιετηρίδας, αναφέρεται στο πεπρωμένο του τρίτου μέλους της δαιμονιακής τριάδας, το δράκοντα. Αυτός συλλαμβάνεται και ρίπτεται στην άβυσσο, όπου παραμένει για χίλια χρόνια. 1

΄Οπως είδαμε στο κεφάλαιο 24, κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν τα βασίλεια αυτού του κόσμου καταστρέφονται, τότε ο Θεός εγκαθιστά τη βασιλεία Του της δόξας – μια βασιλεία η οποία θα είναι αιώνια. (Δαν. β΄44). Τότε ο λαός Του θα αρχίσει να βασιλεύει.

Η Πρώτη Ανάσταση. Κατά τη Δευτέρα Παρουσία λαμβάνει χώρα η πρώτη ανάσταση. Οι δίκαιοι, οι «μακάριοι και άγιοι» ανασταίνονται, διότι «επί τούτων ο θάνατος ο δεύτερος δεν έχει εξουσίαν, αλλά θέλουσιν είσθαι ιερείς του Θεού και του Χριστού, και θέλουσι βασιλεύσει μετ’αυτού χίλια έτη». (Αποκ. κ΄6, δείτε το κεφάλαιο 25).

Οι Δίκαιοι Ανέρχονται στον Ουρανό. Μετά την ανάσταση των νεκρών δικαίων, αυτοί και οι ζώντες δίκαιοι αρπάζονται «εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα». (Α΄Θεσ. δ΄17). Τότε ο Χριστός θα εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε ακριβώς πριν αφήσει αυτόν τον κόσμο: «Υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον. Και αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι, και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, διά να ήσθε και σεις όπου είμαι εγώ.» (Ιωάν. ιδ΄2,3). Ο Ιησούς περιέγραψε τον τόπο όπου θα έπαιρνε τους οπαδούς Του ως «οικία του Πατρός μου» όπου «είναι πολλά οικήματα». (Ιωάν. ιδ΄2). Εδώ ο Ιησούς αναφέρεται στη Νέα Ιερουσαλήμ, η οποία δε θα έρθει επάνω στη γη μέχρι το τέλος της χιλιετηρίδας. Κατά τη Δευτέρα Παρουσία λοιπόν, όταν οι δίκαιοι συναντήσουν τον Κύριο στον αέρα, ο προορισμός τους είναι ο ουρανός – όχι η γη την οποία μόλις έχουν αφήσει. 2 Ο Χριστός δεν εγκαθιδρύει τη βασιλεία Του της δόξας επάνω στη γη αυτόν τον καιρό. Θα το κάνει αυτό στο τέλος της χιλιετηρίδας.

Οι Εχθροί του Χριστού Φονεύονται. Ο Χριστός σύγκρινε την επιστροφή Του με αυτό που συνέβη στον κατακλυσμό και στην καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων. (Ματθ. κδ΄37-39, Λουκά ιζ΄28-30). Η σύγκρισή Του αναφέρεται σε δύο σημεία: πρώτον ότι η καταστροφή ήρθε ξαφνικά στους ασεβείς, και δεύτερον ότι αυτό που επήλθε, ήταν καταστροφή – ο κατακλυσμός «εσήκωσε πάντας» (Ματθ. κδ΄39), Η φωτιά και το θειάφι που έβρεξε στα Σόδομα «απώλεσεν άπαντας» (Λουκά ιζ΄29, Ματθ. ιγ΄38-40). Κατά τη Δευτέρα Παρουσία ο Χριστός θα κατεβεί από τον ουρανό με τα στρατεύματά Του ως έφιππος σε λευκό άλογο, του οποίου το όνομα είναι «Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων» και θα κτυπήσει τους επαναστάτες αυτού του κόσμου. Αφού καταστραφούν το θηρίου και ο ψευδοπροφήτης, οι «λοιποί» οπαδοί του Σατανά θα πεθάνουν και δε θα υπάρξουν επιζώντες, επειδή «εφονεύθησαν με την ρομφαίαν του καθημένου επί του ίππου, την εξερχομένην εκ του στόματος αυτού. Και πάντα τα όρνεα εχορτάσθησαν εκ των σαρκών αυτών». (Αποκ. ιθ΄21). 3

Περιγράφοντας αυτή τη σκηνή, η Βίβλος είπε: «Ο Κύριος εξέρχεται από του τόπου αυτού διά να παιδεύσει τους κατοίκους της γης ένεκεν της ανομίας αυτών. Η δε γη θέλει ανακαλύψει τα αίματα αυτής και δεν θέλει σκεπάσει πλέον τους πεφονευμένους αυτής.» (Ησ. κς΄21).

Η Γη Ερημώνεται. Από τη στιγμή που οι δίκαιοι ανέρχονται για να είναι με τον Κύριο και οι ασεβείς καταστρέφονται από την παρουσία Του, η γη μένει για ένα διάστημα χωρίς κατοίκους. Η Γραφή αναφέρει αυτή την κατάσταση. Ο Ιερεμίας είπε: «Επέβλεψα επί την γην, και ιδού άμορφος και έρημος, και εις τους ουρανούς, και δεν υπήρχε το φως αυτών. Είδον τα όρη, και ιδού έτρεμον, και πάντες οι λόφοι κατεσείοντο. Είδον, και ιδού δεν υπήρχεν άνθρωπος.» Η ορολογία του Ιερεμία που βρίσκεται και στη Γένεση α΄2, «άμορ­φος και έρημος», δείχνει ότι η γη στην αρχή της Δημιουργίας βρισκόταν σε μια χαώδη κατάσταση.

Ο Σατανάς Δένεται. Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε αυτόν τον καιρό, προδιαγράφηκαν με το τελετουργικό του απολυτέου τράγου κατά την Ημέρα του Εξιλασμού στη λειτουργία του αγιαστηρίου. Κατά την Ημέρα του Εξιλασμού ο αρχιερέας καθάριζε το αγιαστήριο με το εξιλαστήριο αίμα του τράγου του Κυρίου. Μόνο μετά από την ολοκλήρωση του εξιλασμού, άρχιζε το τελετουργικό που εμπεριείχε τον Αζαζέλ, τον τράγο που συμβόλιζε το Σατανά. (Δείτε το κεφάλαιο 23). Τοποθετώντας τα χέρια επάνω στο κεφάλι του, ο αρχιερέας εξομολογείτο «πάσας τας ανομίας των υιών Ισραήλ, και πάσας τας παραβάσεις αυτών καθ’όλας αυτών τας αμαρτίας, και θέλει επιθέσει αυτάς εις την κεφαλήν του τράγου». (Λευιτ. ις΄21). Και ο απολυτέος τράγος αποστελλόταν στην έρημο «εις γην ακατοίκητον». (Λευιτ. ις΄22).

Κατά τον ίδιο τρόπο ο Χριστός, στο ουράνιο αγιαστήριο, πρόσφερε στο λαό του τα ευεργετήματα της ολοκληρωμένης θυσίας Του. Κατά την επιστροφή Του θα τους λυτρώσει και θα τους δώσει την αιώνια ζωή. ΄Οταν θα έχει ολοκληρώσει αυτό το έργο της λύτρωσης και τον καθαρισμό του ουράνιου αγιαστηρίου, θα τοποθετήσει τις αμαρτίες του λαού Του επάνω στο Σατανά, τον επινοητή και υποκινητή του κακού. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να λεχθεί ότι ο Σατανάς έγινε εξιλέωση για τις αμαρτίες των πιστών – ο Χριστός έκανε την εξιλέωση στην πληρότητα. Αλλά ο Σατανάς φέρει την ευθύνη των αμαρτιών που παρέσυρε να κάνουν αυτοί οι οποίοι σώθηκαν. Και όπως ο «διορισμένος άνθρωπος» (Λευιτ. ις΄21) οδηγούσε τον απολυτέο τράγο σε ακατοίκητη γη, έτσι ο Θεός θα εκδιώξει το Σατανά σε έρημη και ακατοίκητη γη. (Δείτε το κεφάλαιο 23). 4

Το όραμα του Ιωάννη για τη χιλιετηρίδα περιγράφει έντονα την εκδίωξη του Σατανά. Βλέπει ο Ιωάννης ότι στην αρχή των χιλίων ετών ο δράκων, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και Σατανάς αλυσοδένεται και εγκλείεται στην άβυσσο. (Αποκ. κ΄2,3). Αυτό απεικονίζει συμβολικά το προσωρινό τέλος των δραστηριοτήτων του Σατανά για καταδίωξη και απάτη, «διά να μη πλανήση τα έθνη πλέον, εωσού πληρωθώσι τα χίλια έτη». (Αποκ. κ΄3).

Η λέξη που χρησιμοποιεί ο Ιωάννης «άβυσσος, είναι πολύ κατάλληλη περιγραφή της κατάστασης της γης εκείνη την εποχή. 5 Κτυπημένη από τις επτά πληγές, οι οποίες προηγούνται της έλευσης του Χριστού (δείτε ιδιαίτερα Αποκ. ις΄18-21) και καλυμμένη με τα σώματα των ασεβών, η γη παρουσιάζει μια σκηνή τέλειας ερήμωσης.

Περιορισμένος στη γη αυτή, ο Σατανάς είναι δεμένος από μια αλυσίδα περιστάσεων. Από τη στιγμή που η γη μένει χωρίς ανθρώπινη ζωή, ο Σατανάς δεν έχει κανέναν να πλανήσει ή να καταδιώξει. Είναι δεμένος με την έννοια ότι δεν έχει τίποτε να κάνει.