Ο Σκοπός των Πνευματικών Χαρισμάτων

Το ΄Αγιο Πνεύμα δίνει ειδική ικανότητα στο κάθε μέλος, ώστε να βοηθήσει την εκκλησία να εκπληρώσει τη θεία αποστολή της.

Αρμονία στην Εκκλησία. Η εκκλησία της Κορίνθου δεν στερείτο πνευματικών χαρισμάτων. (Α΄Κορ. α΄4,7). Δυστυχώς όμως διαπληκτίζονταν σαν παιδιά για το ποια είναι τα σπουδαιότερα χαρίσματα.

Ανήσυχος για τη διχόνοια στην εκκλησία τους, ο Παύλος έ­γραψε στους Κορινθίους για τη αληθινή φύση αυτών των χα­ρισμάτων και πώς έπρεπε να λειτουργήσουν. Τα πνευματι­κά χαρίσματα, εξήγησε, είναι θεία χαρίσματα. Από το ίδιο Πνεύ­μα έρχονται «διαιρέσεις χαρισμάτων», τα οποία οδηγούν σε «διαιρέσεις διακονιών» και «διαιρέσεις ενεργημάτων». Αλλά ο Παύλος δίνει έμφαση στο γεγονός ότι «ο Θεός ό­μως είναι ο αυτός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσι». (Α΄Κορ. ιβ΄4-6).

Το Πνεύμα διανέμει τα χαρίσματα σε κάθε πιστό – για την οικοδομή της εκκλησίας. Οι ανάγκες του έργου του Θεού καθορίζουν ποια χαρίσματα και σε ποιους θα διανείμει το ΄Αγιο Πνεύμα. ΄Ολοι δε λαμβάνουν τα ίδια χαρίσματα. Ο Παύλος λέγει ότι το Πνεύμα δίνει στον άλλον σοφία, στον άλλον γνώση, στον άλλον πίστη, στον άλλον θαύματα, στον άλλον προφητεία, στον άλλον διακρίσεις πνευμάτων, στον άλλον γλώσσες, στον άλλον ερμηνεία γλωσσών. «Πάντα δε ταύτα ενεργεί το έν και το αυτό Πνεύμα, διανέμον ιδία εις έκαστον καθώς θέλει.» (εδ. 11). Ευχαριστία για το έργο του χαρίσματος στην εκκλησία πρέπει να απευθύνεται στο Δότη, όχι στο πρόσωπο που εξασκεί το χάρισμα. Και εφόσον τα χαρίσματα δίνονται για την εκκλησία, όχι για τα άτομα, αυτοί που τα λαμβάνουν, να μη τα θεωρήσουν ως ιδιοκτησία τους.

Εφόσον το Πνεύμα διανέμει τα χαρίσματα όπως κρίνει, κανένα χάρισμα δεν πρέπει να περιφρονηθεί ή να υποτιμηθεί. Κανένα μέλος της εκκλησίας δεν έχει το δικαίωμα της περηφάνιας για την εργασία που του ανατέθηκε, ούτε κανένας να αισθάνεται κατώτερος επειδή του ανατέθηκε μια ταπεινή θέση.

1. Το πρότυπο της λειτουργίας. Ο Παύλος χρησιμοποίησε το ανθρώπινο σώμα για να απεικονίσει την ποικιλία των χαρισμάτων. Το σώμα έχει πολλά τμήματα, που το καθένα συμβάλλει με ένα μοναδικό τρόπο. «Αλλά τώρα ο Θεός έθεσε τα μέλη έν έκαστον αυτών εις το σώμα καθώς ηθέλησε.» (εδ. 18).

Κανένα μέλος του σώματος δεν μπορεί να πει σε ένα άλλο, «δεν έχω χρείαν σου». ΄Ολα είναι αλληλοεξαρτώμενα και «τα μέλη του σώματος τα οποία φαίνονται ότι είναι ασθενέστερα, ταύτα είναι αναγκαία. Και εκείνα τα οποία νομίζομεν τα ατιμώτερα του σώματος, εις ταύτα αποδίδομεν τιμήν περισσοτέραν. Και τα άσχημα ημών έχουσι περισσοτέραν ευσχημοσύνην. Τα δε ευσχήμονα ημών δεν έχουσι χρείαν. Αλλ’ο Θεός συνεκέρασε το σώμα, δόσας περισσοτέραν τιμήν εις το ευτελέστερον.» (εδ. 21-24).

Η ανεπάρκεια οποιουδήποτε οργάνου επηρεάζει ολόκληρο το σώμα. Αν το σώμα δεν είχε διάνοια, το στομάχι δε θα λειτουργούσε, και αν το σώμα δεν είχε στομάχι, η διάνοια θα ήταν άχρηστη. Έτσι, η εκκλησία θα υπέφερε, αν κάποιο μέρος, άσχετα πόσο ασήμαντο, έλειπε.

Μερικά μέλη του σώματος που είναι αδύνατα από την κατασκευή τους, χρειάζονται ιδιαίτερη προστασία. Κάποιος μπο­ρεί να λειτουργήσει χωρίς χέρι ή πόδι, αλλά όχι χωρίς συκώτι, καρδιά ή πνεύμονες. Συνήθως αφήνουμε εκτεθειμένα τα πρόσωπα και τα χέρια μας, αλλά καλύπτουμε τα άλλα μέρη του σώματος για λόγους σεμνότητας και ευπρέπειας. Αντί να εκλαμβάνουμε στα ελαφρά τα κατώτερα χαρίσματα, οφείλομε να τα φροντίζουμε περισσότερο επειδή η υγεία της εκκλησίας εξαρτάται από αυτά.

Ο Θεός σχεδίασε τη διανομή των πνευματικών χαρισμάτων στην εκκλησία για να αποτρέψει το «σχίσμα εν τω σώμα­τι» και να δημιουργήσει ένα πνεύμα αρμονίας και εξάρτησης, ώστε «να φροντίζωσι τα μέλη το αυτό υπέρ αλλήλων. Και είτε πάσχει έν μέλος, πάντα τα μέλη συμπάσχουσιν, είτε τιμάται έν μέλος, πάντα τα μέλη συγχαίρουσι.» (εδ. 25,26). Έ­­τσι, όταν ένας πιστός υποφέρει, η εκκλησία ολόκληρη πρέ­πει να ενημερωθεί και να ανακουφίσει τον υποφέροντα. Μόνο όταν το πρόσωπο αυτό αποκατασταθεί, εξασφαλίζεται η υγεία της εκκλησίας.

Αφού αναφέρθηκε στην αξία του κάθε χαρίσματος, ο Παύ­­­λος απαρίθμησε μερικά από αυτά. «Και άλλους μεν έθεσεν ο Θεός εν τη εκκλησία πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα θαύματα, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, βοηθείας, κυβερνήσεις, είδη γλωσσών.» (εδ. 28, Εφεσ. δ΄11). Εφόσον κανένα μέλος δεν έχει όλα τα χαρίσματα, προτρέπει σε όλους, «ζητείτε μετά ζήλου τα καλήτερα χαρίσματα» (εδ. 31), αναφερόμενος στα πιο χρήσιμα για την εκκλησία. 2

2. Η απαραίτητη διάσταση. Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, οπωσδήποτε δεν είναι αρκετά από μόνα τους. Υ­πάρχει μια «υπερέχουσα οδός» (εδ. 31). Ενώ τα χαρίσματα του Πνεύματος θα σταματήσουν να υπάρχουν με την επιστροφή του Χριστού, ο καρπός του Πνεύματος είναι αιώνιος. Αυ­τός συνίσταται στην αιώνια αρετή της αγάπης και της ειρή­νης, της αγαθοσύνης, της δικαιοσύνης που η αγάπη φέρει μα­ζί της. (Γαλ. ε΄22,23, Εφεσ. ε΄9). Ενώ η προφητεία, οι γλώσσες και η γνώση θα εξαφανισθούν, η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη θα παραμείνουν. «Μεγαλητέρα δε τούτων εί­ναι η αγάπη.» (Α΄Κορ. ιγ΄13). Αυτή η αγάπη που ο Θεός δίνει, εί­ναι αυτοθυσία και προσφορά αγάπης (Α΄Κορ. ιγ΄4-8). Εί­ναι «ο ύψιστος τύπος της αγάπης που αναγνωρίζει κάτι από την α­ξία του αγαπημένου προσώπου ή αντικειμένου, αγάπη που βα­σίζεται σε αρχές και όχι σε συναισθήματα, αγάπη που εμπνέεται από το σεβασμό προς τις θαυμάσιες ιδιότητες του α­­ντικειμένου της.» 4 Χαρίσματα στερημένα από αγάπη, προκα­λούν σύγχυση και διαιρέσεις στην εκκλησία. Γι’αυτό, η υπε­ρέχουσα οδός για τον καθένα με πνευματικά χαρίσματα εί­ναι επίσης να κατέχει πλήρη και ανιδιοτελή αγάπη. «Ακο­λου­θεί­τε την αγάπην και ζητείτε μετά ζήλου τα πνευματικά.» (Α΄Κορ. ιδ΄1).

Να Ζούμε για τη Δόξα του Θεού. Ο Παύλος μίλησε επίσης για τα πνευματικά χαρίσματα και στην προς Ρωμαίους επιστολή. Προτρέποντας τον κάθε πιστό να ζει για τη δόξα του Θεού (Ρωμ. ια΄36 – ιβ΄2), ο Παύλος και πάλι χρησιμοποήσε τα μέλη του σώματος για να απεικονίσει την ποικιλία και συγχρόνως την ενότητα που χαρακτηρίζουν τους πιστούς οι οποίοι είναι ενωμένοι στην εκκλησία (εδ. 3-6).

Αναγνωρίζοντας ότι η πίστη καθώς και τα πνευματικά χαρίσματα πηγάζουν από τη χάρη του Θεού, οι πιστοί παραμένουν ταπεινοί. ΄Οσο περισσότερα χαρίσματα έχει ένας πιστός, τόσο μεγαλύτερη είναι η πνευματική επιρροή του, και τόσο μεγαλύτερη θα είναι η εξάρτησή του από το Θεό.

Στο κεφάλαιο αυτό ο Παύλος απαριθμεί τα ακόλουθα χαρίσματα: προφητεία (εμπνευσμένη ρητορική), διακονία (υπη­ρε­­σία), διδασκαλία, προτροπή (ενθάρρυνση), μετάδοση (συμ­μετοχή), ηγεσία, έλεος (συμπάθεια). ΄Οπως στο κείμενο Α΄Κορ. ιβ΄, και εδώ τελείωσε το θέμα του με τη μεγαλύτερη αρχή της Χριστιανοσύνης – την αγάπη (εδ.9).

Ο Πέτρος παρουσίασε το θέμα των πνευματικών χαρισμάτων με τη φράση «πάντων δε το τέλος επλησίασε». (Α΄Πέτρ. δ΄7). Το επείγον του χρόνου υπαγορεύει στους πιστούς να χρησιμοποιήσουν τα χαρίσματα, και ο ίδιος λέει: «Έκαστος κατά το χάρισμα το οποίον έλαβεν, υπηρετείτε κατά τούτο εις αλλήλους, ως καλοί οικονόμοι της πολυειδούς χάριτος του Θεού.» (εδ. 10). ΄Οπως ο Παύλος, και ο Πέτρος είπε ότι αυτά τα χαρίσματα δεν είναι για τη δόξα του εγώ, αλλά «διά να δοξάζηται εν πάσι ο Θεός» (εδ. 11). Και αυτός επίσης συνδέει την αγάπη με τα χαρίσματα. (εδ. 8).

Η Ανάπτυξη της Εκκλησίας. Στην τρίτη και τελευταία του αναφορά για τα πνευματικά χαρίσματα, ο Παύλος προτρέπει τους πιστούς: «Να περιπατήσητε αξίως της προσκλή­σεως καθ’ην προσεκλήθητε, μετά πάσης ταπεινοφροσύνης και πραότητος, μετά μακροθυμίας, υποφέροντες αλλήλους εν αγάπη, σπουδάζοντες να διατηρήτε την ενότητα του Πνεύ­ματος διά του συνδέσμου της ειρήνης.» (Εφεσ. δ΄1-3).

Τα πνευματικά χαρίσματα συμβάλλουν στην ενθάρρυνση της ενότητας, που συντελεί στην αύξηση της εκκλησίας. «Εις ένα δε έκαστον ημών εδόθη η χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού.» (εδ. 7).

Ο ίδιος ο Χριστός «έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους». Αυτά τα χαρίσματα είναι υπηρεσίες προσανατολισμένες στις διακονίες «προς την τελειοποίησιν των αγίων, διά το έργον της διακονίας, διά την οικοδομήν του σώματος του Χριστού, εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θε­ού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». (εδ. 11-13). Εκείνοι που λαμβάνουν πνευματι­κά χαρίσματα, είναι για να υπηρετούν τους πιστούς, να τους εκπαιδεύουν για το είδος της διακονίας σύμφωνα με τα χαρίσματά τους. Αυτό οδηγεί την εκκλησία στην ωριμό­τητα για να φθάσουν στο τέλειο μέτρο της ηλικίας του Χρι­στού.

Αυτές οι διακονίες αυξάνουν την πνευματική σταθερότητα και δύναμη της αντίστασης της εκκλησίας κατά των ψευδών διδασκαλιών, έτσι που εμείς οι πιστοί «να μη ήμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας, διά της δολιότητος των ανθρώπων, διά της πανουργίας εις το μεθοδεύεσθαι την πλάνην. Αλλά αληθεύοντες εις την αγάπην, να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός». (εδ. 14,15).

Τελικά, εν Χριστώ, τα πνευματικά χαρίσματα επιφέρουν και την ενότητα και την ευημερία της εκκλησίας. «Εξ ού [του Χριστού] παν το σώμα συναρμολογούμενον και συνδεόμενον διά πάσης συναφείας των συνεργούντων μελών, κατά την ανάλογον ενέργειαν ενός εκάστου μέρους, κάμνει την αύξησιν του σώματος προς οικοδομήν εαυτού, εν αγάπη.» (εδ. 16). Για να γνωρίσει η εκκλησία την αύξηση που επιθυμεί ο Θεός, κάθε μέλος πρέπει να αξιοποιήσει τα θεία χαρίσματα.

Σαν αποτέλεσμα, η εκκλησία γνωρίζει διπλή ανάπτυξη – μια ανάπτυξη σε αριθμό μελών και μια ανάπτυξη σε ατομικά πνευματικά χαρίσματα. Και πάλι, η αγάπη αποτελεί μέρος αυτής της κλήσης, επειδή η εκκλησία μπορεί να πραγματοποιήσει αυτή την οικοδομή και να αυξηθεί μόνο αν χρησιμοποιήσει αυτά τα χαρίσματα με αγάπη.