Το αιώνιο σύμβολο της μέγιστης προδοσίας ως φαίνεται εκ του αποτελέσματος τις τελευταίες 2 χιλιετίες, είναι ο Ιούδας. Με την πράξη του έγινε και ο αντιπρόσωπος μπροστά στα έθνη της νοοτροπίας και της αντίληψης που αντιπροσώπευαν οι Ιουδαίοι, το σύμβολο ενός Ιουδαϊσμού που πρόδωσε τον ίδιο τον Κύριο του, τον Υιό του Θεού. Αυτό, βεβαίως, αποτέλεσε το άλλοθι των δήθεν Χριστιανών που ενώ είχαν εντολή να αγαπάνε ακόμα και τους εχθρούς τους, με εγωιστικό πάθος συνέκριναν τους εαυτούς τους με τους κατά σάρκα αδελφούς του Ιησού Χριστού, για να μπορούν να πουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι από τους Ιουδαίους, όσο η δική τους θρησκεία είναι πληρέστερη από τον Ιουδαϊκό νόμο που παρεδόθη μέσω του Μωυσή. Αλλά ο Εβραίος ελληνομαθής και ρωμαιοπρεπής απόστολος των εθνών Παύλος, στις επιστολές του ξεκαθαρίζει πως οι Ιουδαίοι πρέπει είναι αγαπητοί στους πιστούς εξαιτίας των πατέρων τους. Κι έτσι αποκαλύπτει την παραβίαση του νοήματος της Χριστιανικής πίστης, μια ακόμα πιο σοβαρή προδοσία!

Κι όμως, η προδοσία του Ιούδα δεν ήταν η πρώτη, η πιο σημαντική. Έχουμε την άρνηση των πρωτόπλαστων να πιστέψουν στην εντολή του Θεού πως η βρώση του απαγορευμένου καρπού θα τους οδηγούσε στην εμπειρία του θανάτου. Και όπως αποδεικνύεται μέχρι σήμερα, η πράξη δείχνει ότι σε αυτή την ζωή από τότε ο θάνατος είναι καθημερινή εμπειρία του βίου, με πολλά «είδη θανάτου» και πολλά βασανιστικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα δράσης που τα προκαλούν. Το χάσιμο ενός αγαπημένου προσώπου. Η λήξη μιας φιλίας. Μια έκτρωση ή μια αποβολή επίσης. Η απόλυση ή η μοιχεία. Η απρόσμενη κακοποίηση από έναν αγαπημένο άνθρωπο καταφανώς είναι θάνατος και προδοσία μαζί, θάνατος του εγώ και προδοσία της αγάπης. Και όλα τα είδη του θανάτου και του πόνου ξεκινάνε προφανώς αν το καλοσκεφτείς από μια προδοσία.

Όμως, ο Ιούδας δεν είναι ένα πρόσωπο μιαρό και βέβηλο, που ήταν απλώς ένας σκάρτος κρίκος στην ιστορία του Χριστού. Πολλοί τον δικαιολογούν για ό,τι έκανε. Λένε ο Ιησούς του είπε: κάνε ότι έχεις να κάνεις, κι αυτός το έκανε! Είχαν συνεννοηθεί μεταξύ τους για να προκαλέσουν αυτή την εξέλιξη των πραγμάτων. Αυτή η ερμηνεία των Γραφών απλά φανερώνει ότι δεν πιστεύουν πως ο Θεός που ξέρει τα πάντα, δε θα εμπόδιζε μια αρνητική εξέλιξη γεγονότων. Ακόμη δείχνει την επιπολαιότητά τους και τη λάθος αντίληψή τους απέναντι στους χαρακτήρες του Θεού κι των ανθρώπων. Λένε ακόμα πως ο Ιούδας πέρασε μια νύχτα με τεράστια αγωνία απ’ την στιγμή που Τον παρέδωσε, και επειδή υπόφερε πάρα πολύ, ενώ μετανόησε για την πράξη του, στο τέλος απελπισμένος κρεμάστηκε. Η αλήθεια όμως είναι προκλητικά μπροστά στα μάτια τους. Ο Ιούδας δεν πρόδωσε τον Κύριο του από φιλαργυρία, διότι προσπάθησε να σπάσει την συμφωνία κι επέστρεψε τα 30 αργύρια. Δεν παρέδωσε τον Ιησού Χριστό επειδή έπρεπε να παίξει το κομμάτι του στο θείο δράμα, και σαν καλός υποκριτής έφερε εις πέρας τον ρόλο του. Δεν πρόδωσε τον Θεό του από φιλοδοξία ή επιπολαιότητα αλλά από απιστία!!! Δεν Τον πίστεψε ποτέ, δεν Τον αναγνώρισε ποτέ σαν αυτό που ευαγγελίζονταν πως ήταν, και δεν μπορούσε γι’ αυτό ποτέ να Τον καταλάβει. Ο Ιούδας δεν ήταν αξιόπιστος και αφοσιωμένος. Ήταν ένας άπιστος άνθρωπος. Απόδειξη πως ενώ λυπήθηκε αφόρητα για την απρόσμενη εξέλιξη των διαδικασιών που επέβαλαν στον Ιησού, το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ως τέρμα στην θλιβερή του κατάσταση ήταν ο θάνατος. Ένας άνθρωπος που δεν αναγνώρισε την ζωή στο πρόσωπο του ενσαρκωθέντος Θεού, και έρρεπε σταθερά προς τον θάνατο. Αν ο Ιούδας δεν αυτοκτονούσε, θα ανακάλυπτε το θαύμα της Ανάστασης και θα παραδεχόταν εκ των πραγμάτων την θεότητα του Δασκάλου του, που ενδεχομένως θα του παρουσιαζόταν Αναστημένος για να μεταμορφώσει όπως τον Θωμά κι αυτόν, σε έναν πιστό και υπάκουο μαθητή. Θα μάθαινε να ζει πια για Εκείνον, αλλά αυτό όμως ήταν που δεν μπορούσε, να αφοσιωθεί σε Κείνον!

Και τώρα ερχόμαστε στην διαπίστωση της Παπαθανασοπούλου Μαρίας πως, «Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα». Γιατί να πιστέψει κάποιος πως ισχύει αυτό; Διότι προφανώς ο Ιούδας και κάθε «Ιούδας» είναι ένα πρόσωπο αγαπητό. Όπως και η ιστορία αυτή παρουσιάζει, ο σύζυγος αυτής της προδομένης ηρωίδας του ανωτέρω μυθιστορήματος, ήταν πολύτιμος για τη σύζυγο και την οικογένειά του, και αυτό που πληγώνει σε κάθε τέτοια ιστορία, την αληθινά επαναλαμβανόμενη μέσα στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, δεν είναι η πτώση της προδοσίας αλλά η ύπουλη πράξη της.

Όταν κάποιος επενδύει σε κάποιον που έχει εμπιστευθεί, και τιμάει ένα πρόσωπο με αυτή την σπουδαία πράξη αφοσίωσης, τότε είναι τραυματικό, το πρόσωπο που απόλαυσε αυτή την πίστη, να περιφρονήσει όλη αυτή την προσφορά και τον πλούτο των αισθημάτων και το στράγγισμα της ζωής που τροφοδότησε την ύπαρξη μιας σχέσης που θα μπορούσε να είναι αιώνια, αλλά δεν μπόρεσε να ζήσει και να επιβιώσει λόγω της προδοσίας.

Κι όμως, αν ένα πρόσωπο μένει στην καρδιά αυτού που το αγάπησε υπέροχο ακόμα και μέσα από ένα προδοτικό φιλί, το ίδιο το φαινόμενο της προδοσίας σφραγίζει την αξία της πράξης με το ήθος που η πράξη αποπνέει. Διότι αν η προδοσία γεννά τον θάνατο, προσωρινό ή μόνιμο, μιας κατάστασης ή ενός ανθρώπου, τότε είναι μια πράξη που δεν ταιριάζει στην ζωή και ούτε στην ανάσταση, που είναι επιβεβαίωσή της, αλλά στον θάνατο τον οποίο και υπηρετεί. Χωρίς κανένα ίχνος κακίας, θα έλεγα πως οι συστηματικοί προδότες είναι στην ουσία ήδη νεκροί και κατά συρροή δολοφόνοι. Δεν ξέρω, όμως, αν τελικά συμφωνείτε, μήπως το δέντρο δε γνωρίζεται αλήθεια από τον καρπό του;

Φιλικά Ε.Ε.-