ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ;

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της αφήγησης της Αγίας Γραφής είναι η ύπαρξη των θαυμάτων.  Όταν μιλάμε για θαύματα εννοούμε γεγονότα και συμβάντα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με φυσικούς νόμους που καταλαβαίνουμε.  Τόσο στην Παλαιά όσο και στη Καινή Διαθήκη διαβάζουμε για θεραπείες ασθενών, αναστάσεις νεκρών, πολλαπλασιασμό τροφής.  Ας πάρουμε ως παράδειγμα τα θαύματα που είναι σχετικά με το νερό.  Τα παιδιά του Ισραήλ πέρασαν την Ερυθρά θάλασσα και τον ποταμό Ιορδάνη, σαν να περπατούσαν σε ξηρά. Tο πικρό νερό με την χρήση ενός κλαδιού δένδρου έγινε γλυκό, νερό ανάβλυσε από έναν βράχο για τον Μωυσή και για τον Σαμψών. Σίδερο επέπλευσε στο νερό για τον Ελισσαιέ, και ο Ιησούς και ο Πέτρος περπάτησαν στην επιφάνεια του νερού.

Τι σημαίνουν όλα αυτά τα θαύματα;  Μια κοινή εξήγηση είναι ότι αυτές οι ιστορίες αποτελούν μύθους και θρύλους.  Πράγματι, κάποιες ιστορίες της Αγίας Γραφής, π.χ. η ιστορία του κατακλυσμού του Νώε και η ιστορία του Ιωνά που τον κατάπιε ένα μεγάλο ψάρι, μοιάζουν με μύθους άλλων λαών (αν και οι εκδοχές τους είναι εντελώς απίστευτες).  Από την άλλη μεριά, ο απόστολος Παύλος, ο οποίος είναι η προσωποποίηση της λογικής, αναφέρατε σε “σημεία και τέρατα και δυνάμεις” που ασκούσε.  Το να υποθέσουμε ότι ο Παύλος υπερέβαλε ή έλεγε ψέματα ή ότι οι επιστολές αλλάχθηκαν μετά τη συγγραφή τους, καταρρίπτει το θεμέλιο της πίστης μας.  Ένα κύριο δόγμα της Χριστιανικής πίστης είναι ότι η αφήγηση της Αγίας Γραφής είναι αληθινή και σωστή, συμπεριλαμβανομένης και της περιγραφής των θαυμάτων.

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι τα θαύματα αποτελούν διαχρονικό χαρακτηριστικό της Χριστιανικής εμπειρίας και δεν περιορίζονται στην αρχαία εποχή.  Ο Ιησούς είπε: “Όποιος πιστεύει σε μένα, τα έργα που εγώ κάνω, θα κάνει κι εκείνος, και μεγαλύτερα απ’ αυτά θα κάνει· επειδή, εγώ πηγαίνω προς τον Πατέρα μου” (Ιων. 14:12). “Τούτα δε τα σημεία θα παρακολουθούν εκείνους που πίστεψαν: Στο όνομά μου θα βγάζουν δαιμόνια· θα μιλούν καινούριες γλώσσες· θα πιάνουν φίδια· κι αν πιουν κάτι θανάσιμο, δεν θα τους βλάψει· θα βάζουν τα χέρια επάνω σε αρρώστους, και θα γιατρεύονται” (Μάρκου 16:17,18).  Ο απόστολος Παύλος επέμενε ότι σε όλους τους Χριστιανούς δίνονταν χαρίσματα του Πνεύματος, συμπεριλαμβανομένων των “χαρισμάτων θεραπειών” και “ενεργειών θαυμάτων” (Α΄ Κορινθίους 12:9,10).  Δεν υπάρχει κανένας υπαινιγμός στα παραπάνω ή σε άλλα εδάφια ότι τα θαύματα θα είναι σπάνια, μόνο για λίγους “σούπερ-Χριστιανούς” ή μόνο για τον πρώτο αιώνα μ.Χ.

Τότε γιατί υπάρχουν τόσα λίγα θαύματα στις ημέρες μας;  Ο κύριος λόγος είναι η έλλειψη πίστης.  Ένας πατέρας έφερε τον άρρωστο γιο του στους μαθητές του Ιησού, για να θεραπευτεί, αλλά οι μαθητές δεν μπορούσαν να θεραπεύουν το παιδί.  Ο Ιησούς είπε στον πατέρα: “Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σ’ αυτόν που πιστεύει” (Μάρκου 9:23).  Στην εποχή μας, όπου η επιστήμη προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα, είναι δύσκολο να πιστεύουμε ότι μπορούν να συμβούν θαύματα· η στάση μας αυτή καθαυτή είναι ένα εμπόδιο που δεν επιτρέπει την ύπαρξη θαυμάτων στην εποχή μας.  Για παράδειγμα, οι κάτοικοι του Ναζαρέτ δεν μπορούσαν να πιστέψουν στον Ιησού, επειδή τον γνώριζαν από μικρό παιδί “Και δεν έκανε εκεί (στη Ναζαρέτ) πολλά θαύματα εξαιτίας της απιστίας τους” (Ματθαίου 13:58). 

Οι Χριστιανοί στις ημέρες μας δεν πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν θαύματα και επομένως δεν καλλιεργούν την πίστη που είναι απαραίτητη για να τα πράξουν.  Όταν οι μαθητές απέτυχαν να θεραπεύσουν ένα παιδί με επιληψία, ο Ιησούς τους είπε ότι η αρρώστια του παιδιού είχε προκληθεί από μια εξαιρετικά πεισματώδη μορφή δαιμονικής επιρροής—“Αυτό το γένος δεν μπορεί να βγει με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μονάχα με προσευχή και νηστεία” (Μάρκου 9:29).  Οι Χριστιανοί σήμερα θέλουν να έχουν άμεση εκπλήρωση των επιθυμιών τους, με συνέπεια σπάνια να αφιερώνουν χρόνο σε προσευχή και ακόμη λιγότερο σε νηστεία, που είναι απαραίτητη αν επιθυμούμε να έχουμε ζωντανή πίστη.

Η πίστη μας πρέπει να απευθύνεται στον Θεό και στον λόγο Του, και όχι στα χαρίσματά μας ή στα χαρίσματα κάποιου άλλου.  Ο απόστολος Ιωάννης έγραψε: “Κι αυτό είναι το θάρρος που έχουμε προς Αυτόν, ότι: Αν ζητάμε κάτι σύμφωνα με το θέλημά Του, μας εισακούει.  Κι αν γνωρίζουμε ότι μας εισακούει, ό,τι αν ζητήσουμε, γνωρίζουμε ότι παίρνουμε τα αιτήματα που ζητήσαμε απ’ αυτόν. (Α΄ Ιων. 5:14,15).  Στα παραπάνω εδάφια διαβάζουμε ότι μπορούμε να πιστεύουμε ότι θα λάβουμε αυτό που ζητάμε αν είναι “σύμφωνο με το θέλημά Του”.  Προσοχή, δεν μιλάμε για ένα τύπο αυθυποβολής όπου προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι κάτι είναι θέλημά Του Θεού ή να διώξουμε κάθε αμφιβολία μέσα από το μυαλό μας.  Μπορούμε όμως, να είμαστε βέβαιοι ότι όσα υποσχέθηκε ή διέταξε ο Θεός είναι το θέλημά Του.  Για τις περιπτώσεις στις οποίες δεν έχουμε μια σαφή υπόσχεση, εξαρτάται από τον Θεό αν θα μας παρέχει σιγουριά και πίστη.

Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τον Θεό να αλλάξει κάποιον, ώστε να πράττει ή να πιστεύει με έναν ορισμένο τρόπο.  Ο Θεός πάντα σέβεται την προσωπική ελευθερία του ανθρώπου, και μολονότι μπορεί να μας ωθήσει ή να μας επηρεάσει, ποτέ δεν θα ελέγξει το μυαλό μας.  Αυτό σημαίνει ότι εμείς μπορούμε να προσευχόμαστε για να αλλάξει κάποιος τρόπο ζωής, αλλά δεν μπορούμε να πιστέψουμε εντελώς ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί.

Πίστη δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που θέλουμε ένα θαύμα, απλά θα το ζητάμε και αυτό θα γίνεται.  Αν τα πράγματα ήταν έτσι, τότε κανένας Χριστιανός δεν θα ήταν άρρωστος, και κανένας δεν θα πέθαινε.  Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα στην Αγία Γραφή που μας δείχνουν ότι, ακόμα και για τους μεγάλους της πίστης[1], υπήρξαν περιπτώσεις που δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν ή να κάνουν κάποιο θαύμα.  Ο Θεός είναι πάνω από όλους και όλα, και Αυτός αποφασίζει σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να χορηγηθεί ένα θαύμα.  Υπάρχουν φορές που ένα θαύμα θα μορούσε να έχει αρνητικές παρά θετικές συνέπειες, για αυτό δεν θα πρέπει να ζητούμε επίμονα από τον Θεό να μας το παράσχει[2].  Ο Θεός επιθυμεί να θεραπεύσει κάθε ασθενή και να βοηθήσει όλους τους ανθρώπους.  Αν θα επιτρέπονταν να συμβαίνουν συνέχεια θαύματα για κάθε πρόβλημα της ανθρωπότητας, τότε δεν θα υπήρχε καμία συνέπεια για τις αμαρτωλές πράξεις των ανθρώπων, επομένως η ηγεμονία της αμαρτίας θα διαιωνίζονται.  Ο Θεός όμως έχει ως προτεραιότητά Του τον τερματισμό της αμαρτίας μια για πάντα.

Εκτός τον Θεό, και ο Σατανάς μπορεί να κάνει θαύματα. Ο Ιησούς προειδοποίησε  αποπλανητικά θαύματα στους έσχατους καιρούς. Τα θαύματα και τα σημεία δεν μπορούν να θεωρηθούν ως απόδειξη της ενέργειας του Θεού, αφού μπορούν να εκτελεστούν από ψευδόχριστους και ψευδοπροφήτες.  Είναι επικίνδυνο να πιστεύουμε τα λεγόμενα κάποιου, μόνο επειδή αυτός μπορεί να κάνει κάποιο θαύμα. Για περισσότερες πληροφορίες διάβασε το άρθρο “Μπορεί ο Σατανάς να Κάνει Θαύματα;”.

Πάντοτε όμως, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην εμποδίσουμε θαύματα, τα οποία ο Θεός θα ήθελε να κάνει για μας.  Ένας από τους τρόπους που εμποδίζουμε την εκδήλωση κάποιου θαύματος στην ζωή μας είναι όταν απευθύνουμε την ευχαριστία μας σε κάποιον άλλον εκτός του Θεού.  Τα θαύματα προέρχονται μόνο από τον Θεό Πατέρα, τον Υιό και τον Άγιο Πνεύμα, όχι από τους άγιους.  Όσο αγαθός και άγιος και αν ήταν κάποιος, δεν μπορεί να είναι η πηγή κάποιας θεραπευτικής δύναμης και δεν πρέπει να λάβει τον έπαινο.  Η θεωρία ότι πρέπει να “έχουμε φιλίες” με τους αγίους, ώστε να πείσουν τον Θεό να μας βοηθήσει είναι βλασφημία προς τον Θεό Πατέρα, ο οποίος έστειλε τον μονογενή Του Υιό, ώστε εμείς να έχουμε αιώνια ζωή.  Ο Ιησούς είπε: “Ελάτε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι” (Ματθαίου 11:28)· αν όμως πηγαίνουμε σε κάποιον άλλον, όχι μόνο εμποδίζουμε την εκδήλωση των θαυμάτων που ο Θεός θέλει να μας στείλει, αλλά κινδυνεύουμε να γίνουμε αποδέκτες ενός “θαύματος” από τον διάβολο.  Είναι αποδεκτό να ζητάμε προσευχές από τους άλλους (εν ζωή) χριστιανούς, αλλά πρέπει πάντα να αποδώσουμε όλα τα εύσημα και τη δόξα στον Θεό.

Ο Θεός μπορεί να κάνει θαύματα για τους ανθρώπους σήμερα, ακόμα και για τους άπιστους, επειδή τους αγαπάει.  Το ίδιο συνέβη και στην εποχή του Ιησού Χριστού· “Και ολόκληρο το πλήθος ζητούσε να τον αγγίζει· επειδή, έβγαινε απ’ αυτόν δύναμη, και τους γιάτρευε όλους” (Λουκά 6:19).  Εκείνοι που γίνονταν μάρτυρες θαυμάτων  καθημερινά, ήταν οι μαθητές που βρίσκονταν μαζί Του συνεχώς.  Αντί να αγνοούμε τον Ιησού μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστούμε ένα θαύμα, θα πρέπει να αρχίσουμε μια στενή προσωπική σχέση μαζί Του, ακολουθώντας Τον κάθε μέρα.  Τότε θα δούμε το πιο μεγάλο θαύμα: ο χαρακτήρας μας θα μεταμορφωθεί, και θα γίνει σαν τον δικό Του.


[1] Βλ. Β΄ Κορινθίους 12:7-9, Β΄ Τιμόθεο 4:20, Α΄ Θεσσαλονικείς 4:14.
[2] Ένα παράδειγμα είναι ο βασιλιάς Εζεκίας, ο οποίος δεν δέχτηκε τον λόγο του Θεού από τον προφήτη ότι είχε φτάσει η ώρα για να πεθάνει.  Επέμενε να θεραπευτεί, ο Θεός του χορήγησε το θαύμα, αλλά στα επόμενα χρόνια έκανε ένα παιδί (τον Μανασσή), ο οποίος οδήγησε τη βασιλεία του Ιούδα στην καταστροφή (βλ. κεφ. Β΄ Βασιλέων 20, 21).

Πες μας τη γνώμη σου

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ NET



  • Share |